Samochód jako nowy zamówiony został u dealera Parsons Chevrolet w 151 Farmington Avenue, Connecticut przez H. Eric Lee i dostarczony w dniu 16.02.1963 do odległego o 7 mil miasteczka Elmwood. Pan Lee zamówił samochód w jednej z najpiękniejszych i najbardziej dziś poszukiwanych specyfikacji – kolor Ermine White z czerwonym wnętrzem.
Samochód używany był lokalnie do początku lat 2000, kiedy syn właściciela odziedziczył go po ojcu. Syn nie mając gdzie go trzymać sprzedał go Glenn’owi Boyd’owi do jego znanej na całym świecie ogromnej i wyrafinowanej kolekcji niskoprzebiegowych klasyków w oryginalnym stanie. Stamtąd Impala przez Szwecję trafiła do nas. Zadbana, szanowana i właściwie przechowywana jest dziś absolutnie pięknym i niespotykanym oryginałem.
Impala wyposażona została w silnik 283 cui (4,6 litra) o mocy 220 KM, silnik dzięki niskiemu przebiegowi oraz solidnemu serwisowaniu pracuje nadal tak jak w dniu, w którym opuszczał salon. Co bardzo ważne, jest suchy bez najmniejszego wycieku. Zero. Sinik pracuje bezbłędnie, słychać tylko jego szum. Jedyne co zrobiliśmy to profesjonalna regulacja gaźnika. Układ wydechowy mruczy swoim basem tak, że włosy się jeżą na głowie. Dysponujemy filmami z tej pracy. Komora silnika pozostaje do dziś w absolutnym oryginal
Silnik sprzężony jest z automatyczną skrzynią biegów Powerglide, która słynie nie tylko ze swojej absolutnej bezawaryjności, ale i miękkości pracy – podobnie jak silnik ta skrzynia także pracuje po prostu idealnie. I podobnie jak silnik jest sucha jak pieprz.
Nadwozie nadal jest w swoim oryginalnym lakierze i poza jednym lakierowanym powtórnie elementem (choć my mamy wątpliwości czy w ogóle ten element był lakierowany drugi raz) jest w stanie fabrycznym i nosi absolutnie znikome jeśli nie żadne ślady użytkowania biorąc pod uwagę upływ 63 lat. Wszystkie płaszczyzny paneli są proste a elementy idealnie spasowane. Lakier błyszczący i o przepięknej głębi złamanej bieli. Podobnie sprawa ma się z galanterią chromowaną – top topów, wszystkie listwy, obudowy i emblematy pachną jeszcze nowością. Widać gołym okiem, że samochód był bezwzględnie i zawsze garażowany. Samochód nie widział zimy – to jest pewne. Posiada wciąż fabryczne zabezpieczanie antykorozyjne po wewnętrznej stronie paneli karoserii. Coś pięknego. Spód koresponduje ze stanem nadwozia, został wiele lat temu profesjonalnie zabezpieczony dynitrolem – stan bez uwag.
Zawieszenie pracuje książkowo i warto wiedzieć, że dla wersji SS było ono lepszej jakości i oferowało komfort połączony z odpowiednią miękkością dla dużego i ciężkiego coupe o sportowym zacięciu. Taka właśnie była cała SS – usportowiona, ale bez rezygnacji z komfortu i wygody tak oczywistej dla ówczesnej Impali. Jedzie bez najmniejszego dźwięku z zawiasu. Impala ma nowe opony zgodne z modelem i rozmiarem dla oryginału, detal, ale jakże ważny dla całokształtu.
Wnętrze – to jest coś co na nas zrobiło piorunujące wrażenie. Oryginalne w każdym detalu i utrzymane w stanie kilkuletniego auta klasy premium. Żywa i piękna czerwień. Pikowane fotele, cudowne przeszycia i to uczucie, jakby wsiadało się do nowego samochodu. Wszystko wewnątrz jest prościutkie, elegancki i na swoim miejscu, Chromy idealne. Deska piękna, wszystkie wskaźniki i lampki działają jak wtedy w lutym ’63, kiedy wyjechał od dealera. Drzwi zamykają się jednym palcem. Ramki drzwi przylegają idealnie do uszczelek – rzecz w zasadzie niemożliwa lub arcytrudna nawet przy najlepszej odbudowie – fabryka to fabryka. Podsufitka tłoczona w piękne wzory. Dywany jak nowe + komplet wciąż oryginalnych, gumowych dywaników w pasującym kolorze. Całość tworzy niezapomniane wrażenie i jakość widać w tym wnętrzu od pierwszej sekundy.
